Groundhogday……………

In 1993 kwam de hilarische film “Groundhogday” uit. Een film waarin de beroemde acteur Bill Murray de hoofdrol vertolkt van een reporter die zinloze opdracht heeft gekregen om het volkomen zinloos verschijnsel “Groundhogday” te verslaan.

Een verschijnsel waarbij een grote menigte elk jaar op 2 februari in Pennsylvania dagenlang wacht tot de bosmarmot uit z’n winterslaap en uit z’n hol komt. En dan komt het…. 

Ziet hij bij het verlaten van  z’n hol zijn eigen schaduw dan duurt de winter nog 6 weken langer.Ziet hij z’n eigen schaduw niet? Dan is het lente!

Deze reporter wordt echter, nadat hij Groundhogday heeft meegemaakt en de nacht heeft doorgebracht, elke morgen weer wakker en beleeft de dag weer hetzelfde als op 2 februari.

Elke dag wordt hij wakker op dezelfde tijd, in hetzelfde bed en naast dezelfde persoon. Eet hij het ontbijt ieder keer hetzelfde, komt dezelfde mensen tegen die dezelfde dingen zeggen en zijn de gebeurtenissen exact hetzelfde als de dag van gisteren. Het nieuws op tv is elke dag hetzelfde en de de bosmarmot ziet elke dag z’n schaduw niet waardoor de samengestroomde menigte teleurgesteld weer vertrekt.

Elke dag opnieuw…

Ik, Lucas Bolceboos, eveneens een reporter en belast met een volstrekt zinloze opdracht, namelijk het verslaan van de brommerritten van onze 2 vrienden, zie grote overeenkomsten op 1 juni in de Vogezen. Bosmarmotten komen in het wild voor in de Vogezen en er is een sterke vorm van herhaling te zien in de wijze waarop de brommerdagen zich afspelen.

Iedere morgen ontwaakte Richard als eerste en ligt geduldig af te wachten tot z’n , op de linkerzijde van het 1,5 persoons bed van 1,4 meter breed, Freud Arjan wakker wordt.

Dezelfde harde scheet die Arjan elke dag laat onder het knus met Richard gedeelde dekbed duurt elke morgen exact 3 seconden gevolgd door een trotse onbedaarlijke lach. De korte, bescheiden en zachte flatus die Richard hier als antwoord geeft wordt steevast door Arjan beantwoordt met een 4 seconden durende ongegeneerde bulderende ruft. Een nog trotsere en bulderende lach hierop volgend.

Elke morgen nemen onze Brommerfreunden ieder 2 gekookte eitjes op een stuk stokbrood waarvan de kapjes zijn afgesneden en worden weggespoeld met 2 koppen sterke koffie bij het ontbijt. Zonder uitzondering.

Dit exact zelfde zinloze ritueel sla ik elke morgen gade. Al jarenlang Groundhogday. Maar dit keer was het ook Groundhogday  op de brommer. 

De zorgvuldig uitgeplozen en op Google Maps op slechte wegdek gecontroleerde route werd gelijktijdig gestart. In beide navigatieschermen lichtten op precies hetzelfde moment de dagroute op. De brommers werden gestart en draaiden de prachtige wegen van de Vogezen op. Elke bocht, weg, herkenningspunt, tegenliggers etc was hetzelfde. De gesprekken die in de helmen werden gevoerd door de intercoms waren hetzelfde. Het wild met haar spiegelei zwaaiende meisje bij een wegafzetting stuurde onze freunden in dezelfde “deviation” als gister.

Dezelfde skischoen aan de gevel van een sportwinkel, dezelfde te ruim genomen bocht, dezelfde irritante camper die dezelfde snelheid uit de brommers haalde, dezelfde verwensingen naar de bestuurder van deze camper, dezelfde op elkaar volgende bochten en dezelfde dorpjes volgden elkaar op.

Tot ik, Lucas Bolceboos, na 2 uur brommeren, Richard hoorde zeggen; “Hey Ar, kan het zijn dat we dezelfde route als gister hebben ingetikt?”

GROUNDHOGDAY…………

Ik, Lucas Bolcenoos, uw zinloze reporter tegen wil en dank groet u, 

Net als gister………