Je weet nooit hoe laat het is…..

Ik , Lucas Bolceboos, uw reporter tegen wil en dank, wil weten hoe laat het is…

Het was 4 juni toen onze vrienden de weervoorspellingen controleerden voor de laatste 2 dagen van de brommerrit. Zo mild als deze voorspellingen begin van de week waren, nu restte onze vrienden slechts “hel en verdoemenis”. De weergoden hadden een post geplaatst op buienradar en beloofden een zondvloed aan regen met krakende bliksemschichten en donderwolkenvoor de laatste 2 dagen.Een vooruitblik waar Arjan en Richard niet direct heel enthousiast van werden.2 dagen in de regenpakken, en in het geval van Arjan in z’n omgekeerde regenpak, was weinig aanlokkelijk.

Het alternatief om de brommers de sporen te geven en hen in een keer, door de door de weergoden beloofde onweersbuien over de snelweg naar huis te laten brullen was evenmin aantrekkelijk. 

Maar……

Na lang beraad en wikken en wegen werd het onsympathieke besluit genomen. Ze wisten hoe laat het was. Het was tijd om te gaan. 

800 kilometer geestdodend asfalt op de Deutsche Autobahn onder de boven hen samenpakkende onheilspellende donderwolken brommerend richting huis.

Ook de communicatiesets waardoor de afgelopen jaren zoveel onzin, waanzin, boeren met de toevoeging “Kikkers” en goede gesprekken waren gegaan wisten ook hoe laat het was…..Het was tijd om er mee te stoppen en dat deden ze dan ook. Onze vrienden in complete stilte achterlatend.

De TomTom navigatiesystemen wisten ook hoe laat het was. Ze besloten uit eigen beweging alleen nog maar tolwegen te adviseren. Tolwegen waaraan onze vrienden een diepgewortelde haat hebben ontwikkeld na die keer dat de slagboom al sloot toen Arjan nog z’n bonnetje aan het opruimen was en de slagboom tussen het stuur en Arjan zelf landde. De te hulp geschoten Franse tolbediende kon de situatie niet meer redden.

NOOIT meer een tolweg…… En nu?? Op een tolweg door StomStom.

Maar…… ondanks dat het oorverdovend stil was in de helmen was er een euforisch gevoel. Het was een mooie week geweest, de Vogezen hebben onze vrienden getrakteerd op prachtige wegen, oneindige bochten, heerlijke biertjes en hun vriendschap weer bevestigd. Ze wisten hoe laat het was, het was tijd om te stoppen opmeet hoogtepunt.

De brommers wisten precies hoe laat het was en hadden gedaan wat ze moesten doen, namelijk brommeren.

En ik? Ik, Lucas Bolceboos, weet exact weer hoe laat het is. Leef je leven als de allerlaatste dag,
Je weet immers nooit hoe laat het is…….

Tot volgend jaar……………..

PS.

Frank, m’n gedachten aan jou hebben vele malen m’n helm gevuld.

Richard