Hotel Incontinente..............

Al 10 jaar lang volg ik, Lucas Bolceboos, uw reporter tegen wil en dank, uw beide Amigos. 10 jaren waarin ik altijd getracht heb een zoveel als mogelijk waarheidsgetrouwe weergeving te geven van de volkomen zinloosheid en nutteloosheid van de brommeravonturen van onze Amigos. Geloof mij, dit was en is niet altijd eenvoudig. Niet zelden verslag gedaan van volledig oninteressante gebeurtenissen of gesprekken waar werkelijk niemand benieuwd naar is. Zo ook zal het vandaag niet anders zijn.

Al vanaf het begin van de avonturen van onze beide Amigos zijn de onderlinge rollen strikt verdeelt. Samen bepalen ze het land en de streek. Arjan maakt de routes en Richard boekt de hotels voor de  overnachtingen. Hoe eenvoudig kan het leven zijn. De routes worden minitieus uitgeplozen door Arjan waarbij er niets aan het toeval wordt overgelaten. Zelfs het wegdek wordt onderworpen aan een kwaliteitscheck. Te veel gaten in de weg??? Omleiding!! In al die jaren geen noemenswaardige problemen.  Zo ook geldt dat voor de keuze voor de hotels. Na alle reviews nagekeken hebbend maakt Richard de weloverwogen beslissing welk hotel er geboekt wordt. Hierbij rekening houdend met een aantal belangrijke criteria, te weten; Is er een bar? Is er een restaurant? Is er een bar? Zijn er eieren bij het ontbijt?  Is er een bar?  Staan de brommers overdekt en veilig? Is er een bar? En als belangrijkste criteria, is er een bar? Als aan alle criteria voldaan wordt kan de boeking plaatsvinden.

Bij het boeken van het hotel van gister en vandaag was hij zeker niet over een nacht ijs gegaan. De naam van het hotel, "Hotel Intercontinental", was eigenlijk al voldoende voor Richard om te boeken. Intercontinental ontbijt betekent normaliter eieren bij het ontbijt. Nog een reden om te boeken. Restaurant? Check! Parkeren? Check! Bar? Check!!! Dus....Boeken!!!

Na 2400 lange vliegkilometers in een Boeing 737 en 150 eerste onwennige  kilometers op de de brommers kwamen onze Amigos aan bij "Hotel Intercontinental".  Bij binnenkomst viel meteen op dat het er ietwat  warm was en er een merkwaardige lucht hing. Een hand op de kachel wees uit dat deze op de hoogste stand stonden terwijl het buiten 28 graden was. De merkwaardige lucht was (nog) niet thuis te brengen. De aanwezigheid van de vele trapliften deden eveneens nog geen lampje branden. Op het prikbord in de lobby prijkte vele advertentiekaartjes. Een advertentie viel gelijk op. "Wie heeft er een kunstgebit gevonden? Gelieve deze af gegeven bij de receptie". Achter de receptie zat Jose, een vitale oudere jongere met frisse tegenzin zijn korte uitleg in het Spaans te geven aan onze beide Amigos waar ze hun kamer konden vinden. Meer als een vingerwijzing naar beneden en wat onverstaanbaar Spaans werd het niet maar was zover duidelijk.

Bij het betreden van de kamer viel gelijk het authentiek beddensprei op. Een beddensprei zoals onze Amigos het het zich herinnerden van het bed van hun opa en oma. Onder de sprei een heerlijk warme wollen, rood/wit geblokte deken waar Arjan, na de opmerking van Richard dat hij zojuist een paar rode beestjes op witte fietsjes over zijn deken had zien rijden, nooit meer onder gaat liggen. De badkamer was daarentegen van alle gemakken voorzien. Een waterbesparende douchekop die als je er niks van verwacht best meevalt, een blokje unicura zeep, een bidet waar werkelijk niemand weet wat je daar nou eigenlijk mee moet behalve je voeten in wassen en een dispenser met alle maten Tena Lady's.

Onderweg naar de eetzaal passeerden onze Amigos een aantal, met rollators voortbewegende,  met kinkhoest besmette en zwaar roggelende dames. Vanuit andere gangen kwamen op datzelfde moment hele groepen in de leeftijdscategorie "tussen de dood en de schijndood".  Allemaal onderweg naar de gemeenschappelijk eetzaal en op weg naar wat wel eens hun laatste avondmaal zou kunnen worden. 

De ober die luisterde, voor zover zijn gehoor het nog toeliet, naar de naam Jose .  José had een missie. Zo snel mogelijk iedereen van eten voorzien en de zaal ontruimen voordat er onverhoopt gasten het einde van het diner niet zouden halen. Het doel om iedereen binnen 3 kwartier het 3-gangen menu te laten verorberen werd met vlag en wimpel gehaald. Het afruimen terwijl onze Amigos nog zaten te eten gaf een flinke boost aan dit doel.  Hevig oprispend en boerend liepen onze Amigos uit de eetzaal naar hun kamer. De luid roggelende, met kinkhoest besmette dames achterlatend en niet wetende deze ooit nog levend terug te zien bij het ontbijt van morgen. De merkwaardige penetrante lucht werd plots geheel duidelijk. Een mengsel van oudevandagen en urine!!

Maar zeg nou zelf, "Hotel Intercontinental" lijkt toch verdomd veel op  "Hotel Incontinente"?  Als je je leesbril niet op hebt?

Ik, Lucas Bolceboos, uw reporter tegen wil en stank, kijk nu al reikhalzend uit naar het volgende hotel van morgen. De verwachtingen zijn hooggespannen van dit hotel dat nog minder kost als de helft van "Hotel Incontinente"........