Zijn jullie van de fabriek????

Vandaag reden onze Amigos van Granada dwars door de Siërra Nevada naar Olula del Rio. Eén plaatsje midden in de bergen dat volgens Lonely Planet een place to be is. Deze plaats is volgens LP het grote bruisende hart van en drijvende kracht achter de levendige wereldwijde natuursteen industrie. Had Amerika destijds Klondike als zenuwcentrum van de goudkoorts, zo heeft Spanje Olula del Rio dat voor de opgraving van dit uiterst luxueuze gesteente waar menig chique hotel of kasteel mee is verfraaid. Olula del Rio was er in geslaagd om de economie in die stadje zo ver omhoog te stuwen dat het geld er bij alle bewoners en in alle woningen tegen de plinten opklotste. Olula del Rio, ook wel het Monaco van het zuiden genoemd.

De rit er naartoe was weergaloos mooi en onwerelds af en toe. De Siërra Nevada is inderdaad net een toverbal. Het landschap veranderde na iedere 5 minuten. Zo was het een decor uit de cowboylfilms van Sergio Leone, zo zou het niet raar zijn om Luke Skywalker uit Star Wars tegen te komen of waren ze figuranten in de opnames van de Flintstones. 322 kilometer zwaar Europees gesubsidieerd asfalt zonder ook maar 1 keer rechtdoor te zijn gereden. 322 kilometer bochten. Vlijmscherp aangesneden haarspeldbochten dreven de temperaturen in de helmen en brommerpakken op tot het niveau “hoge koorts” terwijl het hoogteverschil van 2000 meter dit deed variëren van 30 graden tot 8 en weer terug binnen 10 minuten.

Ruim 9 uur lang brommeren en daar doemde in de verte de contouren van Olula del Rio op. De skyline was magisch en betoverend mooi. New York leek op Krommenie vergeleken met dit schouwspel. De laatste kilometers werden in een verhit tempo afgelegd want hier hadden ze het allemaal voor gedaan, hier kwamen ze voor, hier hadden ze voor gestreden en overwonnen. 

De monden van onze Amigos en van uw razende reporter tegen wil en dank, Lucas Bolceboos.vielen bijna uit de helmen bij het zien van zoveel ……. Kolerebende! Het ooit zo trotse Olula de Rio was verworden tot een door duizenden sterk vermagerde zwerfhonden bewoonde kopie van de huidige Gazastrook. Het inwonertal was gedaald van meer dan 10.000 naar een hier en daar achtergebleven werk-, trooste-, tande- en hopeloze marmersteenhouwer. 

Er was 1 hotel. Er was 1 restaurant dat tevens hoorde bij het hotel. Er was 1 bar, eveneens behorende bij het hotel. 

“Can we have a diner and a drink here tonight? “ vroegen onze Amigos in hun beste Spaans aan de zwaar autistische ober die hun tafelkleed zwijgend voor de twintigste keer had recht gelegd. 

“Arrejoevromzekroepvromzefaktoerie?” Klonk het hoopvol uit de mond van de ober tegen onze Amigos die een net iets te goedkope LOI- cursus Engelse taal had gevolgd die was gegeven door een Zimbabwaanse inboorling die dit op zijn beurt weer had geleerd van zijn, door de Franse kolonisten tot slaaf gemaakte, overgrootvader.

De komst van onze Amigos in Olula de Rio werd bijna gezien als de terugkomst van de Messias en deed de hoop op een betere toekomst weer opleven. Waren dit de reddende engelen die Olula del Rio weer zouden doen opleven? Waren dit de nieuwe Messias? Waren het er 2?

“Waarom gaat de mens nou eigenlijk op dezelfde, steenkolenmanier, Engels terug praten als er tot ze toe wordt gesproken? ““Waarom zijn de wc-deuren in Olula del Rio gemaakt van doorzichtig glas zodat er geen enkele sprake is van privacy bij het doen van de boodschappen?
“Waarom zijn we hier?”

Allemaal vragen waarop ik, Lucas Bolceboos, geen antwoorden op heb maar slechts een goedbedoeld advies.

Eten, drinken, slapen en vol gas pleite!

Ik spreek u morgen,
Uw meevluchtende reporter, Lucas Bolceboos, tegen wil en dank…….