The smoky mountains……….

Al in 2022 maakte ik, Lucas Bolceboos uw razende reporter tegen wil en dank, de vergelijking van de Andalusische Siërra Nevada met de in het wilde westen van Amerika gelegen Nevada. Zo lijkt het uitgestrekte gortdroge landschap en de daarbij behorende bloedverziekende hitte niet alleen erg op elkaar maar ook de taal die er gesproken wordt, namelijk overwegend Spaans.

Al rijdende door en rond Nevada waan je je in Spanje, al is het alleen maar door de plaatsnamen. Las Vegas, Santa Fe, Amarillo en San Diego.

Het is daarom niet voor niets dat de vergissing destijds is gemaakt om de filmopnames van de  Amerikaanse Spaghetti Westerns in Spanje op te nemen. Maar hierover sprak ik al eerder.

Wat totaal onbekend bij velen is, is dat er in Spanje nog een gebied is dat zeer sterke overeenkomsten vertoont met haar Amerikaanse tegenhanger namelijk The Smoky Mountains.  Deze Smoky Mountains danken hun naam aan de eigenschap dat het heeft om vanuit het niets geheel gehuld te kunnen raken  in een dikke mystieke rokende mist. 

De brommerrit van onze beide Amigos leidde vandaag van la Quenterra naar het aan de voet van de Siërra Nevada gelegen Granada. Urenlang walsten onze Amigos op hún brommers over de niet maar ophoudende zwierende bochten. De warme wind en de Spaanse zon zorgde voor weinig verkoeling in het high tech brommerpak van Arjan. De zichzelf koelende brommers zorgde met regelmaat voor een hete föhn tussen de benen die daar temperaturen veroorzaakte die niet bevorderlijk zijn voor de voortplanting. Maar het was prachtig! Andalusië is als een toverbal. Steeds van kleur veranderend zolang je er maar op blijft zuigen, of in het geval van Andalusië, er doorheen blijft rijden.

En het was daar, aan de voet van de Siërra Nevada, waar ze The Smoky Mountains in reden. Een dikke rokende mist omringde onze Amigos en zorgde voor een mystiek schouwspel die bij tijd en wijle zelfs een hallucinerende werking had. Het bruidje dat in in een hagelwitte bruidsjurk over de weg zweefde, los van het wegdek, bleek bij nader inzien een witte vuilniszak te zijn. In de verte opdoemende grote angstaanjagende liggende gezichten bleken, nadat ze waren bereikt, gewoon bergen te zijn.  Het was zowel mysterieus als beangstigend. De dikke mist werd, hoe verder ze reden, alsmaar dikker totdat onze Amigos moesten stoppen om wat te drinken. Hoe groot was hun verbazing dat het in de dikke mist gevonden terras de bron van The Smoky Mountains bleek te zijn.

Tientallen, in het knalgeel geklede en voorzien van een aanzienlijk aantal overtollige kilo’s lichaamsgewicht, zaten als een soort Oempa Loempa’s, schouder aan schouder, te roken alsof ze er geld voor kregen. Het bleken uiteindelijk werklui te zijn die hun pauze invulden met nicotine, weggespoeld met koffie en likeur.

Nu is een rooksmaak in sommige gevallen wel lekker maar zodra de cola er naar gaat smaken haken onze Amigos toch echt af.

De cola werd snel opgerookt en met de neuzen vol rook, die er tot laat in de avond in bleef hangen, werden de brommers gestart en met een dikke rookpluim uit de uitlaten verlieten ze deze plek des onheils.

Granada rook heerlijk naar mooie tapas, verse boccadillos, natuurzuiver bier en prachtige mensen. Het wereldberoemde Alhambra in de verte hulde zich in een mystieke zachte mist toen onze Amigos het glas hieven op de verjaardag van Richard. 

Ik, Lucas Bolceboos uw meerokende reporter, rook m’n bedje al en deed het licht uit………..